Deus berririk ez gehitzearen arriskuaz jakitun, esan nahi dut “euskal” literatura aipatzen den bakoitzean euskaraz idatzitakoa datorkidala burura, eta ez zaidala gauza bera gertatzen “euskaldun” hitzarekin, pertsonaz aritzeko, edo “euskal” munduarekin (lehenengoan euskararen eta herriaren aldeko pertsona irudikatzen dut, euskaraz jakin zein ez, eta bigarrenak kirrinka egiten dit -testuinguruaren arabera biak, betiere). Literaturaz aritzean ere, jakina, beti izanen da azpiratzailea adjektiboaren beharra, zuk diozun moduan. Hizkuntzaz gainera, euskal labelaren pean sailkatzeko jarri duzun beste ardatza hau izan da: “Euskal Herriaren errealitatetik eta haren baitan kokatzea sorkuntza literarioa”. Maiz hizkuntzari ematen zaion pisua erabatekoa da, eta bigarren ardatz hori atzeko planoan geratzen da, ez da inolaz ere hain erabakigarria. Arriskutsua ere bada, murriztailea izan daitekeelako, segun nola aplikatzen den. Atzerrian kokatzen den eta gure errealitatearekin zerikusirik ez duen euskaraz idatzitako obra bat segituan sartuko dugu “euskal literatura” arranditsuaren zakuan, baina gaztelaniaz idatzitako gure errealitateari buruzko obrari, ordea, erreparoz begiratuko diogu. Egoera diglosikoa eta gutxiagotasun konplexuak tarteko.

Euskal Herriaren errealitatea onartu eta euskara normalizatzearen beharra aipatu duzu sistema literarioaren definizioaren berme, eta ez da hori nolanahikoa lan. Hori lortu artean, behintzat, saiatuko gara gure Literaturaren ghetto elitista izaera deuseztatzen eta kontzeptu azpiratzaileen erabilera ikusarazten.
Mila esker zure ekarpenagatik, Nerea, eta nahi duzun arte!