Garazi Arrula Ruiz (Tafalla, 1987)

Koadrilako lagunei

Akordatzen naiz nire lehenengo kubata-tragoez. Hemezortzi urte nituen, epilepsiaren aurkako pilulak hartzeari utzi eta bizpahiru hilabete geroago izanen zen.

Akordatzen naiz pinuetako irristaketa-pistan ikasi nuela bi gurpiletako txirrinduaz ibiltzen, eta akordatzen naiz nork irakatsi zidan.

Akordatzen naiz aitonaren ahotsa ahantzi zitzaidala konturatu nintzen egunaz, eta argazkietako aitona baizik ez nuela gogoan konturatu nintzenekoaz.

Akordatzen naiz alua ikuskatu nuen lehenengo aldiaz, amari lapurtu nion poltsikoko ispilu batekin.

Akordatzen naiz institutu garaian hasi nintzela hausnartzen abertzaletasunaz eta euskalduntasunaz, ordura arte berezkoa iruditzen baitzitzaidan.

Akordatzen naiz lagun min eta klase-kide baten aitaren hileta-egunaz. Hurrengo egunean euskara azterketa genuen ikastolan, eta irakasleak bezperan jakinarazi zigun ez genuela izanen. Minaren artean poz printza bat nabaritu nuen barru-barruan, eta, erabat lotsatuta, lagunaren larruan sartzera behartu nuen nire burua, haren oinazea nigan birsortzera. Ordutik beste aldi bakan batzuetan zigortu dut nire burua horrela, baina uste dut ordukoa izan zela lehena.

Akordatzen naiz kartzelara bisitan joan nintzen lehenengoaz.

Akordatzen naiz ikastolan sinetsita nengoela handitan idazlea izanen nintzela bokazioz. Ofizioz masajista izanen nintzen, kazetaria, ballet dantzaria, irakaslea edo irrati esataria.

Akordatzen naiz aita nor nuen amari galdetu nion gauaz.

Akordatzen naiz zinemara Casinora joaten ginenekoaz.

Akordatzen naiz unibertsitatera Donostiara joan nintzenean harrotu egin nintzela Tafallakoa izanik euskaraz oso ongi mintzatzen nintzela harriturik esan zidaten lehenengoan. Hirugarrenean eta gaur egun ere izugarri amorratzen nau.

Akordatzen naiz nerabezaroan koadrilako batek lehenengoz masturbatzen zela aitortu zuenekoa, eta segidan guztiok esan genuela banan-banan ni ere bai.

Akordatzen naiz besarkada jakin batzuen balioaz.

Akordatzen naiz txikitan zapatak erostera joan eta txarolezko zapata gorri batzuk gutiziatu nituela, eta amak saltzaileari keinu egin ziola nire zenbakia ez zutela esan ziezadan.

Akordatzen naiz institutu garaiko dramaz eta hitz mingarriez, gure koadrila hortxe hautsiko ote zen beldur, nukleo hautsiezinaz kanpoko lagunekin ibiltzen hasi baikinen, kapitalean.

Akordatzen naiz ibaian bainatzen ginen udako egunez, eta nola botatzen ginen zuhaitz-adar batean kulunkan pozo redondo horretara, gutako bat eusten zuen zuhaitzeko adarra apurtu, eta biak, laguna eta adarra, uretara erori ziren arte.

Akordatzen naiz euskaldun jatorrekin izandako eztabaidez.

Akordatzen naiz zenbat aldiz lotsagorritu naizen idazle ospetsuren bat ezagutzen ez nuela aitortu behar izan dudanean, eta gero nola joan naizen etxera hari buruzko informazioa bilatu eta zerbait irakurtzera.

Akordatzen naiz amarenganako miresmen biziko uneetako batean esan niola nire lehenengo soldatarekin Alaskara eramanen nuela bidaian, berak nigatik egiten zuen guztiagatik.

Akordatzen naiz ligatzen ongi moldatzen nintzela konturatu nintzen gauaz. Jarraian konturatu nintzen zenbat gustatzen zitzaidan.

Akordatzen naiz txikitan maiz jartzen zituela amak Erramun Martikorenaren diskoak, eta halako batean negar batean joan nintzaiola, polita izanen da, baina oooso tristea da esanez.

Akordatzen naiz aurpegia estalirik pintura gorria eta horia lehenengoz bota genuen eguneko zirraraz.

Akordatzen naiz esan gabeez.

Akordatzen naiz, txikitan, nire urtebetetze egunean, kalera atera ginela elurrarekin jolastera, eta etxera itzultzean putzua egin zela egongelan, lagunetako batek elur bola bat poltsikoan gorde baitzuen.

Akordatzen naiz nerabezaroko estetikaz: praka marradunak, kalentadoreak, palestinoa, mahuka laburreko Cheren kamiseta mahuka luzeko beste baten gainean eta mendiko botak.

Akordatzen naiz 2004ko martxoaren 11z; institutuko irakasle batzuk kalera atera ziren afixekin, kontrakorik frogatu ezean ETArena baitzen errua.

Akordatzen naiz zer azkar maitemindu nintzen lehenengoz maitemindu nintzenean, eta zenbat kostatu zitzaidan bigarrenez maitemintzea.

Akordatzen naiz Iñaki ezagutu nuen egunaz, Belfasten. Akordatzen naiz harritu egin ninduela zeinen zirikatzailea eta txantxazalea zen.

Akordatzen naiz amonaz, loreak mimatzen, eta akordatzen naiz bere eskuez, ni laztantzen.

Akordatzen naiz lehen beti zela betiko; orain, geroz eta gutxiagotan.

Akordatzen naiz Donostiako paseo berriaz.

Akordatzen naiz zutaz.

Akordatzen naiz desio izan nuen lehenengo emakumeaz.

Akordatzen naiz miretsi izan ditudan guztiez, ez hainbeste larrua jo diedan guztiez.

Akordatzen naiz izuez; nekez ahanzten ditut.

Akordatzen naiz amak beti esaten duela eskerrak argazki piloa atera izan dizkidan beti, bestela ez bainintzen sekula deusekin akordatuko.

Akordatzen naiz Elgoibarrek 90ko hamarkadan Europako HIES tasa altuenetarikoa izan zuela.

Akordatzen naiz ez ginela egundo eliza ondoko eskaileretatik jaisten, “drogadituak” bertan zeudelako.

Akordatzen naiz sei urte genituenean M-ren aita asko mehetu zela eta gero hil egin zela.

Akordatzen naiz Gatzagako aldapaz igande iluntzeetan eta Uribarri-Gamboako ur-azalaren distiraz ostiral eguerdietan, AP-1aren aurretik.

Akordatzen naiz Antzar Eguneko gauean beltzek portua kiskali zutela eta kaleak apurtu zituztela eta Gaizka eta ni korrika joan ginela herrikoen hondartzatik udatiarrenera.

Akordatzen naiz S-k pilula bat hartu behar izan zuela aukeratu ez zuen umekia kanporatzeko eta I, aldiz, ezin izan zela erditu agudoegi munduratu nahian sabelaldean hil zitzaion alabatxoaz. Sendagileek erauzi ziotela metalezko lanabes esterilizatuekin.

Akordatzen naiz ezagutu zintudan egunaz.

Akordatzen naiz 17 urterekin eta Edinburgon, B-ek alua jan nahi izan zidanean hankak itxi nizkiola, uste nuelako hori zela egitea zegokidana. Akordatzen naiz gau berean aldatu nuela iritziz.

Akordatzen naiz, lehenagotik jakin banekien arren, euskalduna izatearen kontzientzia lehendabizikoz Cuencan hartu nuela 12 urterekin eta zuria izatearena, aldiz,  AEBetara iristean 21ekin.

Akordatzen naiz emakumea naizela beti jakin izan dudala eta beti jakinarazi izan didatela, subliminalki edo argi eta garbi; eta sistematikoki.

Akordatzen naiz “Instinto Básico” ikusi genuenean I-k galdegin zidala: Zuk ere nabaritzen dituzu kilimak aluan?

Akordatzen naiz 15 urte genituenean mutilak etengabe masturbatzen zirela edo etengabe masturbazioaz mintzo zirela eta gu ez.

Ahaztu ezin ditudanez akordatzen naiz.

Akordatzen naiz udako trenean guardia zibilak sartzen zirenean dokumentazio eske sortzen zitzaidan panikoaz, armei nien erabateko beldurraz. Oraindik hor dirau, sarriegietan.

Akordatzen naiz Scottek esan zidala: “Birjintasuna hamabi urterekin galdu nuen eta ez zen neuk gura nuelako izan”.

Akordatzen naiz liburu bat usaindu nuen estreinakoaz.

Akordatzen naiz astearte goiz batean Lina etorri zela gure eskolara eta kolonbiarra zela; jolasorduan guztiok egon ginela berari begira, animalia ezezagun eta bitxiei bezala.

Ostegunez akordatzen naiz.

Akordatzen naiz kutxa ikusi arte ez nuela aitonaren heriotza sinetsi.

Akordatzen naiz “ez dut sekula gehiago edango”-z. Behin baino gehiagotan.

Akordatzen naiz begirada hartaz.

Akordatzen naiz hoztasun klinikoz erabiltzen ninduela biharamunetan.

Akordatzen naiz txikitan Lekeitiorako bidean botaka egiteko gelditzen ginen bihurguneaz. Ia bidaiaro.

Akordatzen naiz okela jateari uztea erabaki nuen une zehatzaz, ia bestela bezala gertatu zela, eta hala ere, aurreikusitakoa baino galdera inpertinente eta buruhauste askoz gehiago eragin dizkidala.

Akordatzen naiz sekulako grazia egiten ziotela nire komentarioek.

Akordatzen naiz esan zidala: “pentsa zenbat jende pasatu den sukalde honetatik eta zenbat egoeratan, eta zu izan zara banko horretara igota dantza egin duen bakarra”.

Akordatzen naiz ikaragarri berezia nintzela sentiarazten zidala.

Akordatzen naiz bortxaketaren berri izan ostean sentitutako amorruaz. Eta mendeku-goseaz. Gehiegitan.

Akordatzen naiz beti nahi izaten nuela gauzak lortzea bat-batean, berehala, jada. Bestela interesa galtzen nuela.

Akordatzen naiz bakarrik bidaiatzeagatik ausarta nintzela esaten zidatela, baina niri ez zitzaidala ausardia iruditzen, baizik eta beste inor aguantatu behar ez izatearen erosotasuna.

Akordatzen naiz Elgoibarko zapatu arratsaldeetan garai batean ezagututako lagun minez. Gaur egun nonbait topatzen ditudanean beste bizitza batetakoak iruditzen zaizkidala.

Akordatzen naiz ahizpa eta biok txikiagoak ginenean eta kanpoan hotz egiten zuenean, amak berogailuan ipintzen zituela gure barruko arropa eta galtzerdiak, altxatu eta janzteko orduan epel-epel egon zitezen.